شهمــــات

بيانيه كانون نويسندگان ايران

shahmat — Mon, 01 Dec 2008 16:35:04 GMT

۱۳ آذر، روز مبارزه با سانسور

آزادي انديشه و بيان حق طبيعي هر انساني‌ست، زيرا به طور طبيعي هر انساني مي‌انديشد و هيچ دليل طبيعي نيز براي جلوگيري از بيان انديشه‌ي او وجود ندارد. آن چه موجب سلب اين حق از انساني مي‌شود، منافع نظام‌هایی است که براي تداوم خود در صدد حذف انديشه‌ي مخالف برمي‌آيند. به اين ترتيب اكنون اين حق طبيعي كم و بيش در سراسر جهان- گيريم به درجات مختلف- از سوي مراجع قدرت از افراد انسان سلب مي‌شود. اما سلب آزادي بيان تنها با توقيف كتاب‌ها، نشريات و روزنامه‌ها يا جلوگيري از نشر و پخش آثار نويسندگان و انديشمندان صورت نمي‌گيرد. حذف فيزيكي صاحبان قلم و انديشه و تعقيب و آزار آنان نيز شكل ديگري از سركوب آزادي بيان است. هرساله صدها انديشمند، نويسنده و روزنامه‌نگار تنها به دليل انتشار انديشه‌ها و عقايد خود يا كوشش براي بيان و افشاي واقعيت‌هاي اجتماعي به قتل مي‌رسند، به زندان مي‌افتند، يا به شكل‌هاي ديگر تحت فشار و تعقيب قرار مي‌گيرند.بنا به آمار گزارشگران بدون مرز، فقط در سال 2006، 95 روزنامه‌نگار كشته و 135 نفر زنداني شده‌اند. در مورد نويسندگان و انديشمنداني كه صرفا به دليل ابراز عقايد و بيان انديشه‌هاي خود كشته يا زنداني شده‌اند آماري در اختيار نداريم، اما پيوسته شاهد اخبار پراكنده از اين دست نيز هستيم.اما وضع ایران از بیشتر کشورهایی که در آن‌ها آزادی اندیشه و بیان سلب می‌شود، وخیم‌تر است. البته جامعه ايران و به‌ويژه نويسندگان و هنرمندانِ آن سال‌‌هاست كه با پديده‌ي سانسور دست به گريبان‌اند؛ اما ظرف دو سه سال اخير اين پديده چنان دامنه‌ي گسترده‌اي يافته است كه جز قلع و قمع فرهنگي نامي بر آن نمي‌توان نهاد. انبوه كتاب‌هايي كه ماه‌ها و سال‌ها در انتظار اخذ مجوز در ساختمان ارشاد بر روي هم انباشته مي‌شوند گواه اين مدعاست،‌ و اين در حالي‌ست كه متوليان سانسور مطالب بسياري از كتاب‌هايي را هم كه اجازه انتشار مي‌يابند دستكاري و در آن‌ها اعمال نظر مي‌كنند. علاوه بر اين، سينما،‌ تئاتر، موسيقي، وبلاگ‌نويسي، سايت‌هاي اينترنتي و ديگر عرصه‌هاي انديشه و بيان نيز از اين دست‌اندازي‌ها كه هر روز شديدتر مي‌شود در امان نيستند. مجموع اين شرايط معنايي جز سركوب خلاقيت و ممانعت از ابراز وجود نويسندگان و هنرمندان ندارد. دستگاه سانسور در حقيقت نه كلمه و تصوير، بلكه خودانگيختگي و ابراز آن را كه حق طبيعي هر انساني‌ست سلاخي مي‌كند و به اين ترتيب حق جامعه را براي برخورداري از ادبيات و هنرِ غيرحكومتي و پيشرو لگدمال مي‌سازد.كانون نويسندگان ايران كه دو تن از چهره‌هاي برجسته آن، محمد مختاري و محمدجعفر پوينده، در سال‌هاي اخير در راه آزادي انديشه و بيان جان باخته‌اند، به پيروي از اصول مندرج در منشور خود، در برابر اين موج رو به گسترش سانسور كه بسياري از نويسندگان و هنرمندان را در عمل خانه‌نشين كرده و آثار آنان را در محاق فرو برده است، اعتراض و انزجار خود را اعلام مي‌كند.در همين راستا، کمیته مبارزه با سانسورِ كانون روز 13 آذر را به ياد جان‌باختگان آذرماه 77 به عنوان روز مبارزه با سانسور اعلام و از نويسندگان و هنرمندان در داخل و خارج كشور مي‌خواهد تا صداي اعتراض خود را با صداي ما درآميزند. باشد كه روزي سايه سنگين سانسور از سر ادبيات و هنر برداشته شود.

نويسندگان و هنرمندان در ايران و جهان !

اتحاديه‌هاي نويسندگان !

انجمن‌هاي قلم در سراسر جهان‌ !

شما را فرا مي‌خوانيم تا ضمن به رسميت شناختن اين روز، از حركت ما در مبارزه با سانسور به هر طريق ممكن حمايت كنيد.

كميته‌ مبارزه با سانسور

کانون نویسندگان ایران

22 آبان 1387

شب شعر بزرگداشت زندانیان سیاسی

shahmat — Sat, 24 Feb 2007 21:04:47 GMT

ادوارنیوز: مراسم شب شعری با حضور شعرا، فعالان سیاسی و فرهنگی و دانشجویان بمنظور پاسداشت مقاومت احمد باطبی و زندانیان سیاسی در دفتر سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) برگزار می گردد.

لازم به ذکر است، این شب شعر عصر دوشنبه 7 اسفندماه از ساعت 17 برگزار می گردد

وقتی تو می گویی وطن...

shahmat — Mon, 22 Jan 2007 18:37:09 GMT

وقتي تو مي گويي وطن من خاك بـر سر مي كنم

گويي شكست شيـر را از موش باور مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن يكباره خشكم مي زند

وان ديده ي مبهوت را با خون دل تر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن بـر خويش مي لرزد قلم

من نيز رقص مرگ را با او به دفتر مي كنم

بي كوروش و بي تهمتن با ما چه گويي از وطن

با تخت جمشيد كهن من عمر را سر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن بوي فلسطين مي دهي

من كي نژاد عشق با تازي برابر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن از چفيه ات خون مي چكد

من ياد قتل نفس با الله اكبر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن شهنامه پرپر مي شود

من گريه بر فردوسي آن پير دلاور مي كنم

بي نام زرتشت مهين ايران و ايراني مبين

من جان فداي كيش آن يكتا پيمبر مي كنم

خون اوستا در رگ فرهنگ ايران مي دود

من آيه هاي عشق را مستـانه از بر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن خون است و خشم و خودكشي

من يادي از حمام خون در تل زعتر مي كنم

ايران تو يعني لباس تيره ي عباسيان

من رخت روشن بر تن گلگون كشور مي كنم

ايران تو با نام دين زن را به زندان مي كشد

من تاج را تقديم آن بانوي برتر مي كنم

ايران تو شهر قصاص و سنگسار و دارهاست

من كيش مهر و عفو را تقديم داور مي كنم

تاريخ ايران تو را شمشير تازي مي سترد

من با عدالتخواهيم يادي ز حيدر مي كنم

ايران تو مي ترسد از بانگ نواي ناي و ني

من با سرود عاشقي آن را معطر مي كنم

وقتي تو مي گويي وطن يعني ديار يأس و غم

من كي گل «اميد» را نشكفته پرپر مي كنم؟! مصطفی بادکوبه ای (امید)

جهان پهلوان

shahmat — Sat, 06 Jan 2007 18:03:54 GMT

جهان پهلوانا صفاي تو باد
         دل مهرورزان سراي تو باد
                     بماناد نيرو به جان و تنت
                            رسا باد صافي سخن گفتنت
مرنجاد آن روي آزرمگين
           مماناد آن خوي پاكي غمين
                      به تو آفرين كسان پايدار
                                    دعاي عزيزان تو را يادگار
روانت پرستنده راستي
         زبانت گريزنده از كاستي
                  دلت پر اميد و تنت بي شكست
                                     بماناد اي مرد پولاددست
كه از پشت بسيار سال دراز
         كه اين در به اميد بوده است باز
                      هلا رستم از راه باز آمدي
                                   شكوفا جوان سرفراز آمدي
طلوع تو را خلق آيين گرفت
          ز مهر تو اين شهر آذين گرفت
                       كه خورشيد در شب درخشيده اي
                                         دل گرم بر سنگ بخشيده اي
نبودي تو و هيچ اميدي نبود
           شبان سيه را سپيدي نبود
                   نه سوسوي اختر نه چشم چراغ
                                     نه از چشمه آفتابي سراغ
فرو برده سر در گريبان همه
          به گل سايه شمع پيچان همه
                    به ياد تو بس عشق مي باختند
                                       همه قصه درد مي ساختند
كه رستم به افسون ز شهنامه رفت
                   نماند آتشي دود بر خامه رفت
                             جهان تيره شد رنگ پروا گرفت
                                         به دل تخمه نيستي پا گرفت
به رخسار گل خون چو شبنم نشست
              چه گلها كه بر شاخه تر شكست
                                بدي آمد و نيكي از ياد برد
                                             درخت گل سرخ را باد برد
هياهوي مردانه كاهش گرفت
           سراپرده عشق آتش گرفت
                      گر آوا در اين شهر آرام بود
                                      سرود شهيدان ناكام بود
سمند بسي گرد از راه ماند
         بسي بيژن مهر در چاه ماند
                  بسي خون به تشت طلا رنگ خورد
                              بسي شيشه عمر بر سنگ خورد
سياووش ها كشت افراسياب
         و ليكن تكاني نخورد آب از آب
                     دريغا ز رستم كه در جوش نيست
                                  مگر ياد خون سياووش نيست ؟
از اين گونه گفتار بسيار بود
          نبودي تو و گفتنه در كار بود
                          كنون اي گل اميد بازآمده
                                     به باغ تهي سروناز آمده
به يلدا شب خلق بيدار باش
            به راه بزرگت هشيوار باش
                            كه درتنگنا كوچه نام و ننگ
                                 كه خلق آوريده است در آن درنگ
تو آن شبرو ره گشاينده اي
              يكي پيك پر شور آينده اي
                         بر اين دشت تف كرده از آرزو
                                   تويي چشمه چشم پر جست و جو
تو تنها گل رنج پرورده اي
         كه بالا گرفته برآورده اي
                     به شكرانه اين باغ خوشبوي كن
                              تو از باغي اي گل بدان روي كن
كلاف نواهاي از هم جدا
           پي آفرين تو شد يك صدا
                        تو اين رشته مهر پيوند كن
                                 پريشيده دل ها به يك بند كن
كه در هفت خوان ديو بسيار هست
                 شگفتي دد آدمي سار هست
                                    به پيكار ديوان نياز آيدت
                                         چنان رشته اي چاره ساز آيدت
عزيزا ! نه من مرد رزم آورم
             يكي شاعر دوستي پرورم
                         ز تو دل فروغ جواني گرفت
                                    سرودم ره پهلواني گرفت
ببخشا سخن گر درازا كشيد
            كه مهرت عنان از كفم واكشيد
                           درودم تو را باد و بدرود هم
                               يكي مانده بشنو تو از بيش و كم
                                كه مردي نه درتندي تيشه است
                                كه در پاكي جان و انديشه است                   سیاوش کسرایی

شرکت در انتخابات خبرگان مانعی در راه توسعه دموکراسی در کشور است

shahmat — Mon, 11 Dec 2006 16:59:06 GMT

ادوارنیوز: سازمان دانش آموختگان ایران با صدور بیانیه تحلیلی اعلام کرد که در انتخابات خبرگان شرکت نخواهد کرد‏، متن اين بيانيه به اين شرح است :‌

امروزه دموکراسي به معناي واگذاري حق تعيين سرنوشت و تصميم‌گيري در مباحث مختلف به رأي و نظر اکثريت جامعه، پذيرفته شده‌ترين و قابل دفاع‌ترين شيوه حكمراني در جامعه جهاني شناخته شده تا با تکيه بر عقل جمعي هم اصلاح و بهبود مستمر اداره امور و جلوگيري از تمرکز و تثبيت قدرت در دست طبقه يا فردي خاص ميسر شده و هم امکان مشارکت عموم جامعه در ايجاد تحولات و تغييرات مؤثر در تعيين سرنوشتشان فراهم گردد و هم با دوره‌اي شدن ساختار قدرت در بين افراد ، ديدگاهها و سلايق از ايجاد فساد ناشي از تمرکز قدرت جلوگيري شود تا قدرت مطلق مفسده انگيز و استبدادآور به‌طور ساختاري شکل نگيرد و به‌همين منظور هم براي دستيابي به نظر اکثريت جامعه ، برگزاري انتخابات راه مناسبي جهت شناخت نظر عقل جمعي و شکل‌گيري جمهور ملت پذيرفته شده است که البته اين انتخابات براي تأمين و تحقق دموکراسي بايد واجد حداقلي از ويژگي‌هاي زير باشد:

1ـ آزاد بودن انتخابات چه به لحاظ آزادي بي واهمه همه انتخاب‌کنندگان در انتخاب يا عدم انتخاب افراد وديدگاه‌هاي مختلف و چه به لحاظ آزادي انتخاب‌شوندگان در کانديدا شدن و در معرض رأي عمومي قرار گرفتن فارغ از هرگونه اعتقاد ، بينش و رويکردي و چه از نظر آزادي تبليغات و بيان ديدگاهها.

2ـ تحقق امر انتخابات براي مردم به‌لحاظ وجود کثرت و تنوع همه ديدگاهها ، سلايق ، رويکردها و اشخاص و عدم حذف ديدگاه يا فردي قبل از انجام انتخابات .

3ـ وجود استمرار در امر انتخابات در دوره‌ها و زمانهاي مختلف و مشخص با هدف جلوگيري از تمرکز و استمرار قدرت در دست طبقه يا فرد يا افراد خاص .

4ـ عادلانه بودن فرايند انتخابات به مفهوم عدالت در بهره بردن از امکانات عمومي يکسان براي اشخاص و گروههاي مختلف براي بيان نظرات و ارائه ديدگاههاي مختلف و انجام تبليغات .

5ـ آگاهانه بودن امر انتخاب به اين معني که امکان شناخت و آگاهي کافي براي همه اقشار جامعه نسبت به ديدگاهها ، برنامه‌ها و نظرات و عملکرد احزاب و گروهها و اشخاص فراهم گردد تا با مقايسه اين موارد ، انتخابات مفهوم واقعي خود را پيدا کند .

6ـ و از همه شايد مهمتر اثرگذار بودن حضور و رأي مردم در انتخابات هم اثرگذاري حداقل در نتيجه انتخابات و هم اثرگذاري انتخاب عمومي در اداره امور و تغيير رويه‌ها و شرايط موجود .

و طبيعي است که اگر فرايندي فاقد حداقلي از ويژگي‌هاي فوق يا برخي از آنها صورت پذيرد نمي‌توان آنرا انتخابات دانست و بالطبع نبايد هم از نتيجه چنين فرايندي انتظار تغيير ، تحول وتحقق اراده عمومي و و استقرار دموکراسي و مرد مسالاري داشت .

با توجه به اين موارد آنچه که از سوي حاکميت براي مجلس خبرگان رهبري انتخابات خوانده مي‌شود و در 24 آذر ماه قرار به برگزاري آن مي‌باشد قابل ارزيابي است .

الف : اصولا" نفس وجود مجلسي همچون مجلس خبرگان که مجلسي طبقاتي و تنها متشکل از روحانيون و به منظور انتخاب فردي از همين قشر براي تسلط مطلق بر امور جامعه است , امري است كه في‌الذاته مويد قائل شدن حق ويژه‌اي است كه با نفس امر انتخابات و ماهيت دموكراسي در تضاد است و چنين مجلسي ادامه همان حق ويژه‌اي است كه حكومتهاي اليگارشيك و طبقاتي نظير حكومت كشيشان در قرون وسطي و شيخان صفويه براي خود قائل بودند. هرچند كه روند برگزاري چنين انتخاباتي نشان مي‌دهد كه دايره تنگ نظري‌ها و اقتدارگرايي در حاكميت به گونه‌اي پيش مي‌رود است كه حتي به ديد‌گاهها ي مختلف موجود در قشر روحانيت هم اجازه حضور در اين مجلس داده نمي‌شود و و بيش ازپيش حتي حكومتي طبقاتي را نيز بر نتافته و حكومتي فردي با قدرتي مطلق بر راس كار قرار مي‌گيرد.

ب: مجلس خبرگان رهبري كه سه وظيفه اصلي انتخاب و عزل ونظارت برعملكرد رهبر را بر عهده داشته است ,پس از تغييرات انجام شده در نحوه انتخابات آن كه اختيار تائيد صلاحيت استصوابي كانديداها بر عهده شوراي نگهبان منصوب رهبر واگذار گرديد عملا كاركرد احتمالي خود در نظارت بر عملکرد رهبر و پاسخگو نمودن وي را از دست داده است چراکه با وجود نظارت استصوابي شوراي نگهبان در تأييد صلاحيت کانديداهاي مجلس خبرگان و با توجه به اينکه همگي اعضاي شوراي نگهبان منتصب رهبري مي‌باشند ، طبيعي است که تنها کساني از حق انتخاب شدن برخوردار خواهند شد که مورد پسند اعضاي شوراي نگهبان و منطبق با سليقه آنان بوده و طبيعتا" مورد پذيرش رهبر نيز باشند . وبه همين دليل جلسات و مصوبات اين مجلس در طول دوره‌هاي گذشته نه مصوباتي در جهت پاسخگو نمودن رهبري و نظارت بر عملكرد وي كه عمدتا مصوباتي در جهت تعريف و تمجيد از اقدامات حاكميت و در راس آن رهبري نظام و يا اجراي منويات ايشان بوده‌است!

در چنين شرايطي ، طبيعي است که نه آزادانه بودن انتخابات به لحاظ آزادي و تنوع و تکثر تمامي افراد و اقشار و ديدگاهها و سليقه‌ها براي انتخاب شدن تحقق خواهد يافت و نه اجازه حضور ديدگاه مخالفي براي نقد و نظارت بر رهبر در اين مجلس داده خواهد شد و نه رأي و نظر جامعه براي تغيير رويه‌هاي غلط و اصلاح امور و جلوگيري از تمرکز و استمرار قدرت در دست فرد يا طبقه و گروهي خاص ميسر خواهد شد و برعکس با بي‌اثر شدن رأي و نظر عمومي ، اين انتخابات کارکرد خود را جهت پيشبرد دموکراسي و تحقق اراده عمومي از دست داده و بي‌اعتبار خواهد شد و در نتيجه بر انحصار بيش از پيش قدرت در دست فرد يا گروهي خاص خواهد افزود . چرا که عملا" جز يک انتصابات با ظاهري انتخاب گونه از آن حاصل نخواهد گرديد .

ج : از سوي ديگر با افزايش تنگ‌نظري‌هاي بيش از پيش شوراي نگهبان در تأييد صلاحيت‌ها که دايره رد صلاحيت افراد در آن حتي به بسياري از افراد و گروههاي مدافع و وابسته به نظام نيز گسترده شده است و علاوه براي 86 عضو مجلس خبرگان تنها 160 کانديدا در کشور توسط شوراي نگهبان انتخاب شده و حتي به طور متوسط کمتر از 2 کانديدا براي هر كرسي اين مجلس وجود دارد ، در چنين شرايطي که عملا شوراي نگهبان خود اعضاي مجلس خبرگان را از قبل تعيين نموده است برگزاري انتخابات و اخذ رأي از مردم جز بازيچه قراردادن مردم در اجراي يک شو نمايشي و تبليغاتي براي فرار از شائبه وجود يک خودکامگي و استبداد مطلق چه مفهومي خواهد داشت؟

د : همچنين با توجه به اينکه آئين نامه و نحوه برگزاري انتخابات خبرگان توسط خود اين مجلس تعيين و تصويب مي‌شود و نظر به اينکه در تغييرات انجام شده شرط احراز رأي اکثريت يا حداقل حدنصابي مشخص از آراء براي انتخاب نيز حذف گرديده ، عملا" مفهوم انتخاب به معني بهره بردن از رأي اکثريت بي‌معنا شده و با توجه به وجود کمتر از 2 کانديداي تأييد صلاحيت شده ( به طور متوسط ) در هر حوزه انتخاباتي ، افراد با کمترين رأي ممکن نيز امکان حضور در چنين مجلسي را خواهند يافت بنابراين رأي و نظر مثبت و يا منفي رأي دهندگان عملا" تأثيري در نتيجه انتخابات نخواهد داشت بلکه تنها آماري براي تبليغات و توجيه رويه غلط جاري خواهد بود .

هـ : با نگاهي به اسامي کانديداهاي تأييد صلاحيت شده و در حقيقت از پيش انتخاب شده شوراي نگهبان ، مشخص مي‌گردد که اکثريت قريب به اتفاق اين افراد از منصوبين رهبري در نهادها و ارگان‌هاي مختلف نظام از جمله ائمه جمعه و يا اعضاي مجمع تشخيص مصلحت نظام و اعضاي شوراي نگهبان و شوراي انقلاب فرهنگي و نمايندگان رهبري در سپاه و ارتش و ساير نهادها و ارگان‌ها و يا ساير مسئولين منصوب رهبر مي‌باشند در چنين شرايطي سؤال اينجاست که افرادي که خود منصوب و به لحاظ شغلي ، اجتماعي و اقتصادي , وام‌دار , تحت‌الامرو وابسته به رهبر مي‌باشند ، چگونه خواهند توانست و يا اصلا" خواهند خواست که به نظارت بر رهبر پرداخته و يا در جهت پاسخگو نمودن ايشان اقدام نمايند ؟

و : جلسات مجلس خبرگان رهبري از ابتداي تأسيس ، همواره به صورت غيرعلني بوده و از انتشار مباحث آن نيز به شدت جلوگيري شده و مي‌شود ، در چنين شرايطي که هيچگونه کارکرد بيروني به لحاظ نظارت بر عملكرد رهبر براي اين مجلس صورت نمي‌پذيرد و هيچگونه برون‌دادي از شرح مباحثات اين مجلس براي عموم جامعه ارائه نمي‌گردد ، براساس چه کارکرد عيني و مشخص و براساس کدام عملکرد قابل ارزيابي اين مجلس مي‌توان انتظار شناخت و آگاهي جامعه براي تحقق يک انتخاب آگاهانه را داشت ؟

اصولا" وقتي هيچگونه ارزيابي از عملکرد سابق يک نهاد براي جامعه وجود ندارد ، با چه برنامه‌اي يا رويکردي و يا به منظور چه تغييري و اميد به حصول چه تحولي و با چه شاخص قابل ارزيابي‌اي بايد به انتخاب افراد و ديدگاهها دست يازيد ؟

سازمان دانش‌آموختگان ايران اسلامي ( ادوار تحکيم وحدت ) به دور از هر گونه تنزه‌طلبي و يا ايده‌آل گرايي افراطي و با پرهيز از طرح نظرات انتزاعي ايده‌آل غير واقعي و تحقق ناپذير و اتفاقا" با رويکرد عملگرايانه مبتني بر واقعيات موجود جامعه با تعريف شروط مهم :

1ـ آزادانه بودن انتخابات هرچند به‌طور نسبي جهت حضور حداقلي از ديدگاهها و نظريات مخالف و يا لااقل منتقد .

2ـ اثر گذار بودن رأي و نظر مردم, حداقل در نتيجه انتخابات و نيز اثرگذاري در اداره امور و پيشبرد نسبي روند دموکراسي و لااقل اثرگذاري در ممانعت از بروز شرايطي بدتر از شرايط موجود .

3ـ عدم لطمه به اعتبار مجموعه و اعضاي سازمان .

نسبت به ارزيابي به ظاهر انتخابات مجلس خبرگان پيش‌رو اقدام نموده و با توجه به توضيحات و دلايل ارائه شده ، هيچگونه توجيهي (هرچند حداقلي) براي حضور و شرکت در چنين انتخاباتي براي خود نيافته واز همين رو اين سازمان در انتخابات مجلس خبرگان رهبري شركت نمي‌نمايد و برگزاري چنين نمايشي به‌نام انتخابات را عملا" توهين به فهم و شعور ملت بزرگ ايران دانسته و شرکت در آن را به مثابه تقويت مانعي بر سر راه مرد مسالاري و دموکراسي به حساب خواهيم آورد .

سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي (ادوار تحكيم وحدت)

به یاد دکتر محمد مصدق

shahmat — Mon, 04 Dec 2006 20:19:07 GMT

منبع : iranianshistoryonthisday

در اين روز در سال 1940 ( 13 آذر 1319 خورشيدي ) دكتر محمد مصدق كه در بيرجند زنداني بود به احمدآباد ساوجبلاغ ( نزديك كرج ) منتقل و به حالت تبعيد تحت نظر ماموران انتظامي در آمد . رضا شاه با دكتر مصدق كه طبيعتي دمكرات و ضد زورگويي داشت ميانه خوبي نداشت و وي را در بيرجند زنداني كرده بود تا ازنيش انتقادهايش آسوده شود . دكتر مصدق در دهه 1335 نيز پس از تحمل سه سال زندان به احمد آباد تبعيد شده بود وتا پايان عمر به صورت تبعيد غير قانوني در آنجا باقي ماند و در همانجا هم مدفون است كه مقبره و تبعيدگاه او كه هر سال مورد ديدار بسياري از ايرانيان قرار مي گيرد اخيرا جز آثار ملي در آمده و محفوظ خواهد ماند . دكتر مصدق پس از تبعيد رضاشاه از ايران آزاد شد و مردم تهران بار ديگر او را به عنوان نماينده اول خود به مجلس فرستادند و او بود كه به سلطه طولاني انگلستان بر ايران پايان داد و ايرانيان را در طول حكومت دو سال و نيمه خود به صورت مردمي مبارز در افكار جهانيان در آورد .

18 آبان : تیر باران دکتر حسین فاطمی

shahmat — Fri, 10 Nov 2006 00:13:32 GMT

«دادگاه عادى شماره يك دادرسى ارتش به رياست تيمسار سرتيپ قطبى... و دادستانى سرهنگ فخر مدرس پس از ده جلسه رسيدگى و استماع مدافعات غيرنظاميان حسين فاطمى، مهندس رضوى و دكتر شايگان... سرانجام در ساعت سه و چهل و پنج دقيقه بعدازظهر روز يكشنبه هيجدهم مهرماه (۱۳۳۳) ختم دادرسى را اعلام و به اتفاق آرا حسين فاطمى را به اعدام محكوم كرد.» (حكم دادگاه نقل شده در شماره ۱۹ مهر ۱۳۳۳ روزنامه اطلاعات)

سيدحسين فاطمى مدير روزنامه «باختر امروز» و وزير امور خارجه دولت دكتر مصدق بود كه پس از كودتاى ۲۸ مرداد ناچار مخفى شد، اما چند ماه بعد گير افتاد، به هنگام انتقال از شهربانى به زندان مورد ضرب و شتم اوباش قرار گرفت و سرانجام در حالى كه به شدت بيمار بود به دادگاه برده شد. شاه پس از كودتا و بازگشت به ايران گفته بود فاطمى را اعدام خواهد كرد.

• روزنامه نگار سياستمدار

فاطمى در سال ۱۲۹۶ در نايين به دنيا آمد و در جوانى براى تحصيل و كار به اصفهان رفت. او همزمان با تحصيل در كالج انگليسى اصفهان، كار روزنامه نگارى را در روزنامه «باختر» كه به برادرش تعلق داشت آغاز كرد. فاطمى بين سال هاى ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۷ در رشته حقوق دانشگاه پاريس تحصيل كرد و با دكتراى حقوق به ايران بازگشت. در تهران روزنامه «باختر امروز» را منتشر كرد و با دكتر مصدق آشنا شد. او در تأسيس جبهه ملى ايران مشاركت داشت و در مجلس شانزدهم به نمايندگى مردم تهران برگزيده شد. فاطمى از نمايندگان و روزنامه نگارانى بود كه در جريان نهضت ملى ايران نقشى برجسته يافت و در دولت دكتر مصدق نخست معاون پارلمانى نخست وزير و سپس وزير امور خارجه شد. او در اين ميان يك بار هنگام سخنرانى بر مزار محمد مسعود (روزنامه نگار سرشناس و ناشر روزنامه «مرد امروز») به دست يكى از اعضاى جمعيت فدائيان اسلام(عبدخدائی كه اكنون رهبر فدائيان اسلام در جمهوری اسلامی است و درآن سالها نقس سعيد عسگر ضارب سعيد حجاريان را درايران داشته) ترور شد، اما جان سالم به در برد. آنچه باعث شد شاه كينه فاطمى را به دل گيرد، موضع گيرى هاى او پس از وقايع ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ بود. او در سرمقاله روز بعد «باختر امروز» نوشته بود: «اين جوان هوسباز (شاه) با يك چنين انديشه خام و احمقانه اى فراموش كرده بود ملتى وجود دارد كه همه اين مبارزات و افتخارات وطن، تمام جهاد ملى شدن نفت و مجموع عمليات چند سال اخير در طرد نفوذ شوم و خانه برانداز استعمار انگلستان از اوست و هم اوست كه در مقابل دربار، در مقابل مجلس سازى اشرف... و در برابر تحريكات و مداخلات علنى و آشكار خود شاه بر ضد منافع كشور سد آهنين مقاومت بسته و نمى گذارد كه حاصل زحمات و جانبازى هايش را يك كانون فساد و ناپاكى و يك مركز فحشا به آتش هوسبازى و نوكرى لندن اندازد!»

فاطمى عصر روز ۲۵ مرداد نيز در ميتينگ بزرگى در ميدان بهارستان سخنرانى كرد و از الغاى نظام سلطنتى سخن گفت.

• دستگيرى

آشكار بود كه فاطمى با چنين پيشينه اى نمى توانست مانند سايرين پس از كودتا خود را تسليم كند، بنابراين به گفته نورالدين كيانورى با حزب توده تماس گرفت و اطلاع داد در پى مكان مناسبى براى مخفى شدن است. كيانورى و همسرش مريم، فاطمى را براى يك هفته در مخفيگاه خود پذيرفتند و سپس به خانه دكتر محسنى (از هواداران حزب كه بعداً معلوم شد عضو سازمان افسران هم بوده است) منتقل كردند. «دكتر فاطمى مدت ها در اين خانه بود. «من (كيانورى) به او گفته بودم كه در طول روز از پنجره به بيرون نگاه نكند و براى اينكه خسته نشود مقدارى كتاب هم در اختيار او قرار داده بوديم. طرف شمال اتاقى كه دكتر فاطمى در آن زندگى مى كرد مشرف به يك خانه بود. روزى دكتر فاطمى بر اثر خستگى پرده را كنار مى زند و از پنجره به بيرون نگاه مى كند. پيرزنى او را با آن ريش بلندى كه گذاشته بود مى بيند و به صاحبخانه خبر مى دهد و آنها هم پليس را در جريان مى گذارند. به اين ترتيب دكتر فاطمى و دوست افسر ما دستگير شد.» («خاطرات نورالدين كيانورى»)
شاه از قبل تصميم خود را در مورد فاطمى گرفته بود. كرميت روزولت در خاطراتش ماجراى ملاقات روز اول شهريور ۱۳۳۲ (چهار روز پس از كودتا) خود را با شاه روايت مى كند كه در آن شاه در پاسخ به سئوال او در مورد رفتارى كه با مصدق و يارانش خواهد شد گفته بود: «خيلى درباره اش فكر كرده ام... مصدق محاكمه خواهد شد و اگر دادگاه پيشنهاد مرا قبول كند (لب هايش مى لرزيد) به سه سال حبس محكوم خواهد شد... چند نفر ديگر هم تنبيهات مشابهى خواهند داشت. فقط يك استثنا وجود دارد و آن هم حسين فاطمى است كه هنوز او را پيدا نكرده اند... موقعى كه پيدايش كنم او را اعدام خواهم كرد!» («كودتا در كودتا» كرميت روزولت، نقل شده در «بازيگران عصر پهلوى» محمود طلوعى)

فاطمى صبح روز ۲۲ اسفند ۱۳۳۲ دستگير شد و به شهربانى انتقال يافت. عصر همان روز هنگامى كه قرار بود او را به زندان ببرند، عده اى از اوباش (كه در كودتا هم شركت داشتند) به رهبرى شعبان جعفرى (بى مخ) به او حمله كردند و او را به قصد كشت زدند. گفته مى شود اگر شجاعت خواهر فاطمى در جلوگيرى از آنها نبود او را كشته بودند. شعبان جعفرى اين ادعا را رد كرده است، هر چند اصل كتك زدن فاطمى را قبول دارد. (نگاه كنيد به: «خاطرات شعبان جعفرى در گفت وگو با هما سرشار») جراحات ناشى از اين حادثه و بيمارى دكتر فاطمى باعث شد او را با برانكار به نخستين جلسه دادگاه كه مهر سال بعد انجام شد وارد كنند. فاطمى نسبت به حكم دادگاه بدوى درخواست تجديد نظر كرد اما حكم اعدام او تأييد شد و در سحرگاه روز ۱۹ آبان ۱۳۳۳ به اجرا درآمد. نوشته : امید پارسا نژاد

برای ویتنام و هرجا که زخم خورده جنگ است

shahmat — Fri, 03 Nov 2006 22:12:17 GMT

چهارم نوامبر سال 1965 ميلادي روزی ست که يك آمريكايي 32 ساله به نام «نورمن موريسون» كه مخالف جنگ ويتنام بود و صداي اعتراضش موثر نمي افتاد مقابل ساختمان وزارت دفاع آمريكا در حاشيه جنوبي شهر واشنگتن خودرا اتش زد و در ميان شعله ها جان سپرد. وي پدر سه كودك بود كه هنگام آتش زدن خود دختر يك ساله اش را در بغل داشت كه پس از كشيدن كبريت اورا پايين گذارد. دو روز بود كه در اين محل تظاهرات ضد جنگ برگزار مي شد و آمريكاييان به بيهودگي جنگ ويتنام اعتراض مي كردند و آن را غير منصفانه مي خواندند.
كار خود سوزي امريكاييان معترض به جنگ ويتنام با مرگ نورمن موريسون پايان نيافت. نهم نوامبر (پنج روز بعد) يك آمريكايي 27 ساله به نام«راجر لاپورت» كه يك كاتوليك بود خودرا به نشانه مخالفت با ادامه جنگ ويتنام در مقر سازمان ملل در شهر نيويورك آتش زد.
بايد دانست كه خود سوزي با هدف جلب توجه جهانيان به مخالفت با جنگ ويتنام، ازسال 1963 و شهر سايگون شروع شده بود. در ان سال يك روحاني بودايي در برابرچشم مردم و دوربين هاي فيلم و عكسبرداري خود را آتش زده و سوزانده بود.
سوم دسامبر سال 1965 شوراي كليساهاي آمريكا به ادامه جنگ ويتنام اعتراض كرد و اين اعتراضها به صورتهاي مختلف ادامه يافت ازجمله در 21 نوامبر سال 1965 در شهر نيويورك چهار جوان كه به سربازي احضار شده بود اوراق احضاريه را در ملاء عام سوزاندند و به تدريج مخالف و تظاهرات به محوطه دانشگاههاي آمريكا كشانده شد و.... برگرفته از سایت: iranianshistoryonthisday

عزیز جمعه های عشق و آزادی ... کلاغ پربازی با تو عالمی داره !

shahmat — Sat, 21 Oct 2006 22:07:58 GMT

مهندس خوئینی آزاد شد

اين كبوتران را كه طعمهي قفس كردند

جرمشان پريدن نيست

آسمان هوس كردند

ما كسان نفسها را

با قلم، قلم كرديم

ناكسان قلمها را

ميله ي قفس كردند

روزگار هم نیامده ، رفت !

shahmat — Fri, 20 Oct 2006 03:09:18 GMT

ابتدا نبايد در شناسنامه «دوره جديد» به ثبت مي رسيد، ايراد بعدي شد اينكه چرا صفحات و فرمت شبيه «شرق» است.اين محورها در قالب 5 تذكر طي دو روز انتشار به روزنامه روزگار ارايه شد. سعي شد هر دو مورد رفع شود بنابراين شماره روزنامه از 800 شروع شد و فرمت صفحات نيز به كلي تغيير كرد اما انگار كه مشكل در جايي ديگر بود كه امروز خود را نشان داد مشكل با تفكر و راهبرد شرق بود آنچنان كه امروز به مدير مسئول روزگار اعلام شد «حال و هواي شرق بايد از روزگار برود»

روزگار

غریبی ست

نازنین...