واسه ما رهايي مرگه / تا رها بشيم مي ميريم
از ناحيه سر« به هم چسبيده» به دنيا آمده بودند در يك
بيمارستان سنگاپور در سومين روزي كه تحت عمل جراحي
قرار داشتند يكي پس از ديگري جان سپردند.
نخست لادن درگذشت و ساعتي بعد هم لاله .
جدا كردن دوقلوهاي به هم چسبيده كه از سال 1952 آغاز
شده است اگر در سنين كودكي باشند در حال حاضر امري دشوار نيست ، ولي لادن و لاله در بيست و
نهمين سال عمر خود زير عمل جراحي قرار گرفته بودند كه در اين سن ترميم سلولهاي عصبي همانند
سنين كودكي آسان نيست . مغز اين دو خواهر در لحظه تولد از هم جدا بود ، اما به سبب زندگي
طولاني باجمجمه مشترك، به مرور زمان به هم چسبيده بود. دشواري عمل جراحي در اين بود كه
سر هاي دوخواهر علاوه بر عصب هاي مشترك داراي يك وريد بزرگ مشترك بودند كه خون را از سر
به قلب باز مي گردانيد و دو تا كردن آن از طريق پيوند زدن باعث ادامه خونريزي و مرگ لادن و لاله شد.
جراحان كشورهاي مختلف از جمله آلمان چنين وضعيتي را قبلا پيش بيني كرده بودند.
در جريان عمل ، يك گروه بزرگ كارشناس و جراح حضور داشتند و جراح اصلي از آغاز كار قول موفقيت
آميز بودن عمل را نداده بود . ولي دو خواهر از ادامه وضعيتي كه داشتند خسته شده بودند و ريسك را
پذيرفته بودند. اين رويداد از لحظه انتقال دو خواهر از تهران به سنگاپور به دليل بي سابقه بودن كار ،
توجه رسانه ها همه كشورها را به خود جلب كرده بود و پخش آخرين جملات لادن به زبان انگليسي
بارها از شبكه هاي تلويزيوني تكرار شده بود و باعث توجه جهانيان به مسئله شده بود و به همين
سبب گزارش در گذشت آنان به صورت يك خبر فوق العاده پخش شد و مردم را در گوشه و كنار جهان
متاثر ساخت . بسياري هم بر مرگ آنان كه موفق به داشتن استقلال از يكديگر نشدند گريستند و
اين رويداد جايگاهي در تاريخ يافت.
لادن و لاله در فيروز آباد فارس به دنيا آمده بودند ، اما عمدتا در تهران زندگي كرده بودند .
