شهمــــات

 مردی برای تمام تاریخ

من ایرانی و مسلمانم و علیه هرچه که ایرانیت و اسلامیت

ما را تهدید کند، تا زنده هستم،مبارزه می نمایم.  دکتر محمد مصدق

دکتر محمد مصدق در روز ۲۹ اردیبهشت ۱۲۶۱

هجری خورشیدی (۱۸۸۲ میلادی ) در تهران

چشم به جهان گشود .

یکصدوبیست وسه سال پیش از این.

نفت و مصدق در تاریخ معاصر ما دو نام جدایی

ناپذیرند. مصدق، در روز ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ هجری خورشیدی در زمانی که نماینده

مردم ایران در مجلس شورای ملی بود، در اوج مبارزاتی که برای استیفای حق

ملت ایران از شرکت نفت سابق ایران و انگلیس (A.I.O.C) می کرد قانون ملی

شدن صنعت نفت را از تصویب شورای ملی و سنا گذراند و چند هفته بعد برای

اجرای این قانون و خلع ید از شرکت نفت سابق، مقام نخست وزیری ایران را

پذیرفت. اقدام مصدق در ملی کردن نفت بقدری در جهان آن روز جنجال برانگیخت

و خبر ساز بود که هفته نامه آمریکایی تایم در شماره ۷ ژانویه۱۹۵۲ خود از او به

عنوان مرد سال نام برد و عکسش را بر روی جلد به چاپ رساند.

مردی نحیف که موقع راه رفتن یک نفر باید زیربغلش را می گرفت و اعضای دولتش

را روی تخت به حضور می پذیرفت، انگلستان را وادار به اجرای قواعد بازی کرد و

آنها را با همان دموکراسی تبلیغی خودشان،در دادگاه خودشان،با قوانین خودشان

و با قاضی خودشان شکست داد.دکتر مصدق در تیرماه ۱۳۳۱با وجودی که مجلس

متمایل به نخست وزیری او بود،به سبب اختلاف نظری که با محمدرضا شاه پهلوی

بر سر تصدی وزارت دفاع ملی پیدا کرد از تشکیل دولت جدید سر باز زد وشاه قوام

را به نخست وزیری گمارد. ولی ملت با قیام ۳۰ تیر یکبار دیگر اورا به نخست وزیری

برگزید.دولت مصدق در۲۸ مرداد۱۳۳۲ باکودتایی که به رهبری سازمان C.I.A رخ داد

( البته نقش انگلستان طبق اسناد موجود غیر قابل انکار است ) سرنگون شد و او

همراه با عده ای از همکارانش دستگیر و زندانی گردید.در پائیز همان سال، دادگاه

نظامی او را به سه سال زندان محکوم کرد و بعد از پایان این دوره، او را به روستای

احمدآباد در حومه کرج تبعید کردند.

سر انجام روز یکشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ خورشیدی، پس بستری شدن ۹ روزه در

بیمارستان نجمیه تهران، به علت خونریزی شدید ساعت یک ربع به هفت صبح،

دکتر محمد مصدق، بزرگمرد تاریخ ایران هم وطنان خود را برای همیشه ترک گفت.

در مراسم تشییع پیکر و خاکسپاری دکتر مصدق تنها بستگان،خویشاوندان نزدیک

و چند تن یاران وفادارش حضور داشتند و حکومت اجازه نداد حتی یک آگهی ترحیم

در روزنامه ها چاپ شود. (در دوره ی مصدق، ۳۷۳ نشریه فعالیت می کرد.)

پیکر مصدق با وجود آنکه وصیت کرده بود در محل شهدای ۳۰ تیر(ابن بابویه )مدفون

گردد،به دستوردولت وقت، درمحوطه خانه خودش در احمدآباد به خاک سپرده شد.

                           منابع : مردی برای تمام تاریخ اثر علیرضا افشاری و سایت اینترنتی خورشید

رهبرم علی و پیشوایم مصدق است. مرد آزاد، مردی که هفتادسال برای آزادی نالید.    دکتر علی شریعتی

سخن بی پرده باید گفت          وقت راز پوشی نیست

  اگر دشمن ز بیم نام تو بر خویش می لرزید

 و می کوشید تا گرد فراموشی    بپاشد روی نام تو

         دلم می گیرد از این هم نبردان و      ز همراهان

که از خاطر تو را بردند

  ندانم من       ز روی سهو    یا از عمد

          تو را و رادمردی تو را بردند از خاطر

تو را شیر بزرگ شرق        تو را ای مظهر آزادگی، حتی

                 به نامی یاد ننمودند

     و قلب عاشقانت را           به یادی شاد ننمودند

            اگر او را همان طاغوت به زندان برد

          ابر مرد وطن گر عاقبت در بند زندان مرد

چرا با سوره ی الحمد      روانش را به جنت شاد ننمودند

  و نامش را    پس از آزادی مردم    چرا آزاد ننمودند

              دریغی نیست

 تو یادت همچو خورشید فروزان      جاودان ماند

و نامت هزاران سال دیگر نیز   هرآزاده باشوق می خواند.

                                               حمید مصدق

شهنامه چه می گفت؟        

اين دفتر دانائي، اين طرفه ره آورد،

الهام خدائي است كه “فردوسي توسي”

از جان و دل آن را بپذيرفت،

با جان و دل خويش ، بياميخت،

بياراست بپرورد؛

 ده قرن، فزون است كه در پهنه گيتي

ميدان شكوهش را،

كس نيست، هماورد!

 ده قرن ازين پيش

آيا چه كسي ديد كه اين مرد

با آتش پنهانش

با طبع خروشانش

سي سال، شب و روز، چه ها گفت، چه ها كرد.

 امروز، هنوز از پس ده قرن كه اين ملك

در دايره دوران گشته است،

آيا چه كسي داند سي سال در آن عهد

بر اين هنري مرد سخنور چه گذشتست؟

 انگيزه اش از گفتن شهنامه چه بوده است

سيماي اساطيري ايران كهن را

آن روز، چرا گرد ز رخسار زدوده است؟

سي سال، براي چه، براي كه سروده است!

 مي ديد وطن را، كه سراپا همه درد است.

مي ديد كه خون در رگ مردم

افسرده و سرد است.

آتشكده ها خالي خاموش

آزادي در بند

لبخند فراموش

بيگانه نشسته است بر اورنگ

از ريشه دگرگون شده فرهنگ …

مي گفت كه : -“هنگام نبرد است”

با تيغ سخن روي بدان ميدان آورد.

 سي سال به پيكار، بر آن پيمان، پيمود

جان بر سر پيكارش فرسود و نياسود

وجدانش بيدار

ايمانش روشن

جان مايه شعرش همه ايراني و ايران

طومار نسب نامه گردان و دليران

نظمي كه پي افكند،

كاخي كه بنا كرد!

 شهنامه به ايران و به ايراني مي گفت:

- يك روز شما در تن تان گوهر جان بود!

يك روز شما بر سرتان تاج كيان بود

وان پرچم تان رايت مهر و خرد و داد

افراشته بر بام جهان بود!

 شهنامه به آن مردم خودباخته مي گفت،

بار دگر آنگونه توانمند، توان بود.

 اين دفتر دانائي،

اين طرفه ره آورد

الهام خدائي

فرمان اهوارست؛

روح وطن ما است كه فردوسي توسي

با جان و دل خويش بياميخت، بياراست، بپرورد؛

آنگاه چنين نغز و دل افروز و دلاويز

در پيش نگاه همه آفاق بگسترد .                             فریدون مشیری    

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند.         
هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ايم
زيرا چو زاهدان سيه كار خرقه پوش
پنهان ز ديدگان خدا می نخورده ايم                                
                                                              براي ورود به سايت ديگري از فروغ فرخزاد كليك كنيد
پيشانی ار ز داغ گناهی سيه شود
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ريا
نام خدا نبردن از آن به كه زير لب
بهر فريب خلق بگوئی خدا خدا

ما را چه غم كه شيخ شبی در میان جمع
بر رویمان ببست به شادی در بهشت
او می گشايد او كه به لطف و صفای خويش
گوئی كه خاك طينت ما را ز غم سرشت

توفان طعنه خنده ما را ز لب نشست
كوهيم و در میانه دريا نشسته ايم
چون سينه جای گوهر يكتای راستيست
زين رو بموج حادثه تنها نشسته ايم

مائيم ... ما كه طعنه زاهد شنيده ايم
مائيم ... ما كه جامه تقوی دريده ايم
زيرا درون جامه بجز پيكر فريب
زين هاديان راه حقيقت نديده ايم!

آن آتشی كه در دل ما شعله می كشيد
گر در میان دامن شيخ اوفتاده بود
ديگر بما كه سوخته ايم از شرار عشق
نام گناهكاره رسوا! نداده بود

بگذار تا به طعنه بگويند مردمان
در گوش هم حكايت عشق مدام! ما
«هرگز نمیرد آنكه دلش زنده شد بعشق
ثبت است در جريده عالم دوام ما»                                            فروغ فرخزاد

 به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يكي ز شب گرفتگان چراغ بر نمي كُند

كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار

دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

گذرگهي ست پر ستم كه اندر او به غير غم

يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند

دل خراب من دگر خراب تر نمي شود

كه خنجر غمت ازين خراب تر نمي زند!

چه چشم پاسخ است ازين دريچه هاي بسته ات؟

برو كه هيچ كس ندا به گوش كر نمي زند!

نه سايه دارم و نه بر، بيفكنندم و سزاست

اگر نه بر درخت تر كسي تبر نمي زند.                            ه . ا. سايه

توی قاب خیس این پنجره ها

عکسی از جمعه ی غمگین می بینم

چه سیاهه به تنش رخت عزا

تو چشاش ابرای سنگین می بینم

                                                      داره از ابر سیا، خون می چکه

                                                     جمعه ها خون جای بارون می چکه

نفسم در نمیاد

جمعه ها سر نمیاد

کاش می بستم چشامو

این ازم بر نمیاد

پرنده مردنی است           

دلم گرفته است

   دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

  بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغهای رابطه تاریکند

   چراغهای رابطه تاریکند

                        کسی مرا به آفتاب

                                                                معرفی نخواهد کرد

    کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد

                                           پرواز را بخاطر بسپار

                                                               پرنده مردنی ست.

نمی خواستم نام چنگیز را بدانم

نمی خواستم نام نادر را بدانم

نام شاهان را

محمد خواجه و تیمورلنگ ،

نام خفت دهندگان را نمی خواستم

                               و خفت چشیدگان را.

می خواستم نام تورا بدانم.

وتنها نامی را که می خواستم

                                ندانستم.                                                        

چون در همهء محافلی که با او نشست و برخاست

داشتند،مرگ او به عنوان غیرمترقب ترین

وقایع تلقی شد ...اما همچه که اثر شدیدآن

خبرغیرمترقب برطرف شد ، همه درک کردند که

هیهات چراپیش ازاین نفهمیدیم که اوچنین بود و چنان

می کرد؟ و آنوقت همه دانا شدند.           جلال آل احمد

                                            صادق هدایت                                             هدایت/ادبکده       

برف مي بارد به روي خار و خارا سنگ ؛

آنك ، آنك ، كلبه اي روشن ؛

 در كنار شعله ي آتش ؛

قصه مي گويد براي بچه هاي خود عمو نوروز ؛

« گفته بودم زندگي زيباست ؛

 گفته و ناگفته ، اي بس نكته ها كاين جاست .

           آسمان باز ؛

            آفتاب زر ؛

            باغ هاي گل ؛

             دشت هاي بي در و پيكر ؛

              آمدن ، رفتن ، دويدن ؛

                در غم انسان نشستن ؛

         پا به پاي شادماني هاي مردم ، پاي كوبيدن ؛

                    كاركردن ، كار كردن ؛

                             آرميدن .

              آري ، آري، زندگي زيباست ؛

               زندگي آتشگهي ديرنده پا برجاست ؛

    گر بيفروزيش، رقص شعله اش در هر كران پيداست ؛

 ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست .

    زندگاني شعله مي خواهد .»

 صدا در داد عمو نوروز :

« شعله ها را هيمه بايد روشني افروز ؛

 كودكانم ، داستان ما ز آرش بود .

 او به جان خدمتگزار باغ آتش بود »

lllll

روزگاري بود ؛

روزگار تلخ و تاري بود ؛

بخت ما چون روي بدخواهان ما تيره ؛

دشمنان بر جان ما چيره .

        ترس بود و بال هاي مرگ ؛

         كس نمي جنبيد ، چون بر شاخه ، برگ از برگ ؛

     سنگر آزادگان خاموش ؛

       خيمه گاه دشمنان پر جوش ؛

                 انجمن ها كرد دشمن ؛

          رايزن ها گرد هم آورد دشمن ؛

 تا به تدبيري كه در ناپاك دل دارند ؛

هم به دست ما شكست ما بر انديشند .

نازك انديشانشان ، بي شرم ؛

- كه مباداشان دگر ، روز بهي در چشم ؛

         يافتند آخر فسوفي را كه مي جستند ….

چشم ها با وحشتي در چشم خانه هر طرف را جستجو مي كرد .

         وين خبر را هر دهاني زير گوشي بازگو مي كرد :

         آخرين فرمان ؛

              آخرين تحقير ….

                   مرز را پرواز تيري مي دهد سامان ؛

گر به نزديكي فرود آيد ؛

خانه ها مان تنگ ؛

       آرزومان كور …

              ور بپرد دور ؛

        تا كجا ؟ تاچند ؟

 آه !… كو بازوي پولادين و كو سر پنجه ي ايمان ؟

هر دهاني اين خبر را بازگو مي كرد؛

چشم ها ، بي گفتگويي ، هر طرف را جستجو مي كرد .

لشكر ايرانيان در اضطرابي سخت درد آور ؛

دو دو و سه سه به پچ پچ گرد يكديگر ؛

كودكان بر بام ؛

دختران بنشسته بر روزن ؛

مادران غمگين كنار در ؛

           كم كمك در اوج آمد پچ پچ خفته ؛

خلق چون بحري بر آشفته ؛

به جوش آمد ؛

     خروشان شد ؛

               به موج افتاد ؛

برش بگرفت و مردي چون صدف ؛

از سينه بيرون داد .

« منم آرش ! »

چنين آغاز كرد آن مرد با دشمن ؛

                     « منم آرش سپاهي مرد آزاده ؛ 

                    به تنها تير تركش آزمون تلختان را اينك آماده ؛

         كمانداري كمانگيرم ؛

            شهاب تيز رو تيرم ؛

         مرا تير است آتش پر ؛

           مرا باد است فرمانبر ؛

وليكن چاره ي امروز ، زور و پهلواني نيست .

رهايي با تن پولاد و نيروي جواني  نيست .»

پس آنگه سر به سوي آسمان بر كرد ؛

به آهنگي دگر ، گفتار ديگر كرد :

«درود اي واپسين صبح ، اي سحر بدرود !

كه با آرش ترا اين آخرين ديدار خواهد بود .

به صبح راستين سوگند !

به پنهان آفتاب مهر بار پاك بين سوگند !

كه آرش جان خود در تير خواهد كرد ؛

پس آنگه بي درنگي خواهدش افكند . »

درنگ آورد و يك دم شد به لب خاموش ؛‌

نفس در سينه ها بي تاب مي زد جوش ؛

زمين خاموش بود و آسمان خاموش ؛

تو گويي اين جهان را بود با گفتار آرش گوش.

به يال كوه ها لغزيد كم كم پنجه ي خورشيد ؛

هزاران نيزه ي زرين به چشم آسمان پاشيد ؛

نظر افكند آرش سوي شهر آرام ؛

كودكان بر بام؛

دختران بنشسته بر روزن ؛‌

مادران غمگين كنار در ؛

مردها در راه ؛

دشمنانش در سكوتي ريشخند آميز ؛

راه واكردند .

كودكان از بام ها او را صدا كردند .

مادران او را دعا كردند ؛‌

پير مردان چشم گرداندند .

آرش اما هم چنان خاموش ؛

از شكاف دامن البرز بالا رفت ؛

وز پي او ؛

پرده هاي اشك پي در پي فرود آمد .

        lllll

شامگاهان ؛

راه جوياني كه مي جستند ، آرش را به قله ها ، پي گير ؛

باز گرديدند ؛

بي نشان از پيكر آرش ؛

باكمان و تركشي بي تير ؛

آري ، آري ، جان خود در تير كرد آرش ؛

كار صدها صد هزاران تيغه ي شمشير كرد آرش ؛‌

 تير آرش را سواراني كه مي راندند برجيحون؛

        به ديگر نيمروزي از پي آن روز ؛

        نشسته بر تناور ساق گردو يي فرو ديدند ؛

آنجا را از آن پس ؛

مرز ايرانشهر و توران باز ناميدند؛

       lllll

آفتاب و ماه را در گشت ؛

سال ها بگذشت .

در تمام پهنه ي البرز ؛

وين سراسر قله ي مغموم و خاموشي كه مي بينيد ؛

وندرون دره هاي برف آلودي كه مي دانيد ؛

رهگذرهايي كه شب در راه مي مانند ؛

نام آرش را پياپي در دل كهسار مي خوانند ؛‌

و نياز خويش مي خواهند .

با دهان سنگ هاي كوه ، آرش مي دهد پاسخ ؛

مي كندشان از فراز و از  نشيب جاده ها ، آگاه ؛

مي دهد اميد ؛

 مي نمايد راه .

                                                            سیاوش کسرائی  

محمد رضا هنرمند                                 سايت خانوادگي مخملباف

تهمينه ميلاني                                      مجيد مجيدي

فيلم روز                                              ايران آكتور

پرويز صياد                                           هدایت فیلم

سايت سينماي ايرانيان                           بهرام رادان

سايت تبليغاتي فيلم دوئل                       سايت تبليغاتي فيلم حكم

سینمای فارسی                                   سلام سینما

سی نت                                             نیکی کریمی

گفتم:تو چرا دور تر از خواب و سرابي ، خواب و سرابي            

 گفتي : كه منم با تو وليكن تو نقابي ، اما تو نقابي

فرياد كشيدم : توكجائي ، توكجائي ؟             

گفتي: كه طلب كن تومرا تاكه بيابي!

               چون همسفر عشق شدي مرد سفر باش ، مرد سفر باش

                هم مـنـتـظـرحـادثه ، هم فـكـر خـطر باش ، فكر خطر باش!

هـر منزل اين راه بيابان هـلاك است                 

هر چشمه سرابي ست كه برسينهء خاكست

درسايهء هرسنگ اگرگل به زمين است

نـقش تـن ماري ست كه در خـواب كمين است.

در هر قدمت خار،

        هر شاخه سر دار،

                     در هر نفس آزار،

                                  هر ثانيه ، صدبار.

               چون همسفر عشق شدي مرد سفر باش ، مرد سفر باش

       سخنی کوتاه درباره این شعر: